Wie mij willen blijven volgen kunnen mij voortaan hier vinden:Β https://joostlips.substack.com/
Hartelijke groet!
.
Aanwezig in deze stap voortaan op Substack
Deze ruimte is bijna vol gesproken, binnenkort naar een leeg oord
Ja hoor, nog slechts 1% van de oorspronkelijke ruimte op dit weblog staat me vrij om te vullen. Dit betekent dat mijn laatste schrijven op deze plek hiermede is aangevangen, moge het een waardig besluit vormen. Net fysiek van woning verhuisd naar Courtmacsherry, binnenkort dan ook digitaal naar elders. Zal na de plaatsing van deze post nog een kort berichtje achterlaten met de link naar mijn nieuwe web stek. Dan is het hier gedaan. Efemere fenomenen inderdaad die ik hier achterlaat. Toen ik gisteren een post hier had geplaatst en de laatste onvolkomenheden had gerepareerd, schoot me een zinnetje te binnen, dat zich voor mijn geestesoog als een strofe van een gedicht toonde:
Ik weet meer niet
dan wel
en wat ik weet
berust op vergissing.
Dit is geen ijdele praat, maar wel een tikkeltje overdreven misschien. Wat ik bedoel te zeggen voel ik ook vandaag weer als ik Twitter open: de werkelijkheid en de wereld lijken geheel niet meer op wat ik er als jongeling in zag. Wat eens zeker weten leek staat nu op losse schroeven, als de kennis al niet als volstrekte onzin vervallen is.
Ik wil wat zaken van langere waarde hier achter laten. Van Nisargadatta Maharaj, aan wie ik mij ongedwongen verplicht voel, heb ik reeds veelvuldig zijn belangrijkste boek I Am That gedeeld, maar vooruit, hier kwam ie toch nog een keer langs. Ik beluisterde altijd graag The Nisargadatta Ultimatum, ruim twee uur lang prachtig ingesproken quotes van Nisargadatta door een mij verder onbekend heerschap. Zo een 9 maanden geleden ontdekte ik echter een bestand dat nu mijn favoriet is en welke maar liefst 11 uur en 45 minuten beslaat. Ik laat deze hier volgen. Maak er een mp3 van en zet deze op je telefoon, dan is het altijd voor je toegankelijk. Hoe? Middels het gratis programma dat je hier kunt vinden.
De waanzin op Twitter, en vanzelfsprekend niet alleen op Twitter, neemt exponentieel toe. De fear mongering neemt toe, maar ook het aantal open baringen van wat hier zoal gaande is. Het gehele plaatje zien gaat mij beter af dan de details kennen. Ik heb geen verstand van geschiedenis, financiΓ«le zaken en zoveel meer, maar oplichting ruik ik, intuΓ―tie vertrouw ik en in oprechtheid is me dit genoeg. Het voldoet.
Voor wie Joseph Murphy nog niet kennen plaats ik hier graag wat van hem. Het gaat om het bestand dat mijn eerste kennismaking met hem was, en dat maakte dat ik veel meer van hem ging beluisteren en lezen. De kern van Murphy, in mijn woorden is: zet je geest in op wat je werkelijk wenst, niet op wat je niet wenst, want je onderbewuste kan die twee niet uit elkaar houden en als het ongewenste je denken vooral bepaalt, gaat je onderbewuste dat juist waar maken. Je richten op wat je werkelijk wilt betekent dat je ook het gevoel al inneemt dat de wens reeds is vervuld. Technical prayer noemt Murphy dat.
Ten tijde dat ik verkeerde met een Braziliaanse vriendin leerde ik Elis Regina kennen. Zonder Portugees te verstaan: ik was meteen verkocht. Ik beluister de diva niet vanwege associaties met de geliefde van die dagen, ik hoor het niet door reminiscenties verstoord; ze zingt rechtstreeks mijn hart in. Twee liederen van het wonder.
Er was een bandje dat eens op straat speelde, ik zag het op YouTube. De groep bleek ZAZ te heten. Ik hoorde en zag direct dat de zangeres een natuurtalent is en heb vervolgens drie albums van de groep, vol magistrale muziek, verkregen. Ik versta geen Frans, muziek des te beter. Ik open met het lied dat mijn kennismaking met hen was, dan volgt een van mijn favoriete liedjes.
Jaren geleden had ik meer dan 200 visites per etmaal op mijn weblog, nu haalt het meestal geen 10 bezoekers. Is dat om mijn standpunten omtrent Covid en andere hoaxen? Shadowbanning? Het maakt niet uit voor wat ik doe, ik ga me niet aanpassen voor wat meer likes. I like it, en dat is genoeg.
Dank wie me bleven bezoeken, we zien elkaar weldra elders. Hartegroet!
.
Muziek en contemplatie
Karin had bezoek van een goede vriendin, ik nam de auto en ging toeren. Nam wat ik de toeristische route naar Clonakilty ben gaan noemen: het is niet de snelste weg, maar wel de mooiste, met fraaie zichten op the Atlantic en verderop, na een klim, valt opeens Clonakilty ver beneden in het zicht.
Ik had de radio aan, Lyric FM, en werd getrakteerd op meest verschillende soorten klassieke muziek. Na het instappen eerst Strauss, even later werden de Brandenburgse Concerten van Bach ingezet, en veel meer moois volgde. Het weer was uiterst wisselvallig, zoals zo vaak in Ierland: eens stortregen onder een zwaar bewolkte hemel, dan weer zonneschijn met veel blauwe lucht. Zo gaat een mens door allerlei sferen heen, ik genoot intens. Ik reed rustig, beleefde het karretje als een kermisattractie.
In Clon, zoals ik de plaats vaak kortaf noem, kocht ik een gamers microfoon voor slechts 7 eurootjes, niet om te gamen, maar om gitaarmuziek mee op te nemen. Sinds de verhuizing speel ik vloeiender dan ooit. Karin had terecht opgemerkt dat we leven in een nieuw huis, dat er geen frequenties van vorige bewoners hangen, dat het in die zin vrij van ruis is. Ik voel dat ook. In het vorige huis kreeg Karin af en toe bezoek van geesten, ook ik heb daar vaker aanwezigheden gevoeld waar je niet speciaal op zat te wachten. Het bracht geen vrees, wel ruis. Je wist af en toe niet of je zelf ontstemd was of dat er een entiteit aan je zat te morren. Dat is hier geheel anders: iedere beleving is schoon en geheel mijn verantwoordelijkheid.
Nam in Clon nog wat fotoΒ΄s. Sinds ik geaccepteerd heb dat mijn Kodak camera minder vermag dan de Nikon die het begaf, ben ik feitelijk tevreden met wat het apparaat wel aan me kan geven. De fotoΒ΄s geef ik onbewerkt weer. Het regende af en toe hevig, de lens hield ik niet steeds droog.
Vanavond gingen we een puzzel leggen. We zetten daarbij graag interessante sprekers op, maar de drie sprekers die we probeerden werden al snel afgezet; het lag niet aan de sprekers, we hadden geen zin in taal. We zitten vaker dan voorheen eenvoudig in stilte, zonder enige bezigheid. Nu besloot ik een muziekje op te zetten: Johann Sebastian Bach. Wow, dit trof mij diep! De muziek deed me denken aan maffiafilms, kon passen bij een plechtige bijeenkomst met aanwezigen waarvan enkelen zojuist nog wat moorden hadden verricht. Muziek voor bij een begrafenis, dacht ik later. Luister zelf, het is intens.
Sonata No. 1 in B Minor, BWV 1014: I. Adagio (2015 Remastered Version) Β· Glenn Gould Β· Jaime Laredo
Ik heb op dit weblog nog 2% van de toegestane 3 Gigabytes te vullen, na dit bericht wellicht slechts nog 1%, dan verhuis ik naar een ander internet adres. Het is geen voornemen als ik het vermoeden uit dat muziek mogelijk steeds meer plek zal innemen in mijn berichten. De taal van muziek klinkt, en dan valt het stil. Iedere uitvoering van eenzelfde muziekstuk is weer anders. Muziek is trilling, je kan het niet vasthouden als een schilderij of een boek. Het doet denken aan de zand mandalaΒ΄s die boeddhisten maken om deze niet lang daarna weer te vernietigen. Muziek bewijst de vergankelijkheid der dingen in zichzelf onmiddellijk; boeken en schilderijen vergaan ook maar geven nog lang de suggestie van houdbaarheid.
Karin en ik hebben wat spanningen gekend gedurende de verhuizing. Het gebeurt in relaties vaker dat de zaak even op slot lijkt te zitten. De bijbel zegt over het huwelijk als ik het me goed herinner ergens: als er één valt kan deze zich optrekken aan de ander. Maar wat als beiden tegelijkertijd laag van frequentie zijn gedurende langere tijd? Dan zijn er twee mogelijkheden: uit elkaar gaan of kijken wat er aan schort. Er is een derde mogelijkheid: alles ontkennen, leven in doen alsof, uiterlijk voorwenden wat van binnen niet meer bestaat en heel veel geraniums kopen. Karin en ik kijken zaken graag aan. En we leven weer op, niet gespeeld maar werkelijk.
We kennen perioden dat we veel gekkigheid verwoorden met rare stemmetjes. Dat kan opluchten, maar ook een een groef worden. Die groef trad na de verhuizing veel minder op, en vanavond was ie er weer even. En prompt stoorde Karin het dat ik in de gekkigheid zaken zei die we wel vaker uitten, maar nu maakte het haar ongerust. Ze zei dat het wel als grap kon klinken, maar toch kon de opmerking als feit in haar onderbewustzijn dalen. Ze heeft gelijk! Was het Joseph Murphy die hier niet al voor waarschuwde? Hoe dan ook: laten we onze kwinkslagen de subtiliteit meegeven die dit gevaar niet kent.
Ik wil graag eindigen met een fraai stuk gitaarmuziek en denk dan aan Augustin Barrios, die meest magnifieke werken voor de gitaar componeerde. Dan is een enkel muziekstuk eigenlijk niet genoeg. Daarom eerst een enkele opname, en dan een mix van werken van de meester gespeeld door dezelfde virtuoze gitarist: Cecil Refik Kaya.
Celil Refik Kaya playing AgustΓn Barrios MangorΓ©’s Las Abejas on a great new 2015 Rafael Moreno Rodriguez classical guitar at the Guitar Salon International showroom in Santa Monica, CA.
Een vruchtbare dag met verbluffende muziek
Lekker hoor, het werkkamertje is klaar. Op de foto hierboven branden nog geen kaarsjes en ook had ik de gekleurde kerstverlichting nog niet opgehangen. Laatstgenoemde blijft het hele jaar door hangen. De luxe van altijd een aangename temperatuur en een rustige buurt stel ik zeer op prijs; als er kinderen buiten spelen die me zouden kunnen storen, dan sluit ik het raam en hoor daar hoegenaamd niets meer van.
Afgelopen middag heb ik aan het voeteneind van het eenpersoons matras twee grote stenen geplaatst, een plank van het laminaat dat we nog hebben liggen erop gelegd, en het beeldscherm van de desktop computer, die ik alweer heel wat maandjes terug in Bandon mocht vinden bij een afvalhoop, erop geplaatst. Kan vanuit de onlangs gekochte leesstoel, of lekker lui vanaf het matras, kijken naar waar ik zin in heb. Misschien herkent de lezer de man op het scherm, ik luister veelvuldig naar Max Igan wiens commentaren op de situatie in de wereld ik zeer kan waarderen.
Heb ook nog wat gezaagd en getimmerd en met twee wijnkistjes en kleinere stukjes laminaat een klein altaartje opgericht. Ik heb nooit behoefte aan dure dingen gehad, met afgedankte spullen een fijne sfeer creΓ«ren vind ik leuk. Om met Gerard Reve te spreken: ik heb geen boodschap aan de goede smaak. Ik houd er zo mijn eigen feng shui op na.
Karin werkt nog een dagje en dan is ze drie dagen vrij, zodat we de jaarwisseling naar eigen goeddunken kunnen invullen. Oudejaarsavond gaan we naar Bantry, vrienden ontmoeten en er wordt een vuurwerkfestijn georganiseerd. Vuurwerk is verboden in dit land, maar in georganiseerd verband kan er blijkbaar wel iets. In Rosscarbery hebben we eenmaal een georganiseerd vuurwerkpartijtje gezien: was nogal kort van duur maar de kwaliteit ervan viel niet tegen. Nu wil het geval dat ik in het vorig huis drie stukken vuurwerk vond: asian thunder 2, 3 en 4 die uiteen klappen tot respectievelijk groene, zilverkleurige en blauwe Β΄peonyΒ΄, wat pioenroos blijkt te betekenen. Kan deze meenemen voor als het spektakel in Bantry tegenvalt en het aanwezig publiek alsnog verrassen.
Onze slaapkamer is nog een rommeltje, maar ook daar neemt de orde gaandeweg toe. Belangrijkste is nu een grote kast aan te schaffen en een tweepersoons matras van het deugdelijke soort. Geen springveren, geen vergif. Dan zal ik ook daar een huisbioscoopje organiseren met een derde zeer oud computertje, dat nog goed dienst doet en waarvoor we een groter beeldscherm hebben om af en toe iets op te zien. Het toetsenbord is corrupt geworden, maar dit is opgelost door een tweede toetsenbord in een usb poort te pluggen.
Een kast in de hal, een leesstoel en een bankje in de huiskamer, dan kan de rommel geheel worden opgeruimd en is het in alle vertrekken vredig vertoeven. Mijn werkkamer hangt al aardig vol afbeeldingen, waarvan de meeste works in progress zijn; de rest van het huis zal niet zo druk voor het oog zijn. Mijn schildersezel nam teveel ruimte in; ik heb de poten ingeklapt waardoor het nu als tafelezel kan worden ingezet. I love it when a plan comes together.
Tja, en als je dan achteraf, als het werk is gedaan voor vandaag, getrakteerd wordt op meerdere opnamen van Emma Kok, dan lijkt er aan verwennerij geen eind te komen en vallen er bij mij weer wat tranen van dankbaarheid. Ik deel de uitvoering die Emma Kok van het lied Hallelujah van Leonard Cohen ten beste gaf. Daarna volgt de altijd interessante Bangkok Voice Coach die zijn reactie op deze uitvoering geeft en daarbij vermeldt dat hij de uitvoering van Jeff Buckley de allermooiste ooit vindt. Ik ben het daar volslagen mee eens, via Jeff Buckley ontdekte ik dit nummer in mijn jongere jaren, en het is ook mijn favoriete uitvoering altijd gebleven. Die uitvoering, de officiΓ«le video, plaats ik, alsmede een live uitvoering van deze intense artiest tot besluit.
Do not follow the money, ga wat leuks doen
De grant voor ons huisje viel ruimer uit dan gedacht, maar liefst ruim 3000 euroΒ΄s kwamen naar ons toe. Het laminaat dat we over hadden leverde ook nog eens 350 euro op. Dit betekent dat de lening die we hebben moeten afsluiten binnenkort al kan worden ingelost. En dat is maar goed ook, want we moeten nog een kast in de hal laten bouwen, en kast plus matras voor de slaapkamer verkrijgen. En als je een matras zonder gif erin wilt hebben, dan betaal je meer. Net als met voedsel het geval is. Toegevoegd gif betekent korting. Maffe wereld.
Reed vanavond nog even naar de dichtstbijzijnde Spar die des avonds nog open is voor wat organische uien. Hadden ze niet. Zonder uien weer huiswaarts gegaan met aan de hemel voor me een prachtige volle maan. In Courtmacsherry aangekomen, de vaart tot 50 km per uur geminderd en op mijn weg, vlakbij een kroeg, een corpulent heerschap met flikkerlicht, waarmee hij wenkte, aangetroffen. Ik stopte. ¨I wanna have a spin¨, zei hij toen ik het raampje aan zijn zijde had geopend. ¨Far?¨, vroeg ik, omdat het benzine peil van de auto laag was en er een avondmaal plus bezoek op mij wachtte. ¨No, I will show you.¨ ¨Step in.¨ De lucht van alcohol stapte in, een enorm lijf mee brengend. ¨My name is Josef.¨ ¨I am Martin.¨ Hij bedankte me hartelijk, startte een monoloog waarvan ik, als wel vaker in Ierland, delen niet verstond. Ik vroeg hem op zeker moment: ¨Was it cozy in the inn?¨ ¨I come there every night for a few pints, but my God, it is often hard to get a spin back!¨ ¨So you were lucky tonight.¨ ¨I was lucky.¨ Hij rook overigens naar meer dan ´a few pints´ maar was ook weer niet volslagen dronken. Dit was zijn routine. We reden voorbij ons huis en een halve kilometer verderop maande hij me naar rechts. Ik naar rechts. Nog zo een 200 meter rijden verder zei hij dat we er waren. Maar ik was iets te ver gereden, hij verzocht me om te keren, wat ik welwillend deed, en ik drukte het gaspedaal matig in. Ik was alweer te ver gereden! Stukkie terug. Ik gehoorzaamde. Mijnheer Martin was niet van plan ook maar één meter teveel te gaan lopen. Toen we voor het juiste hekkie stonden en hij uit stapte, zei hij: ¨Wait two minutes.¨ ¨Wait for what?¨ ¨The carlight will help me to reach the door, then you can go.¨ Zo ging het, ik was ruim op tijd voor het diner.
De jongens van Karin, die een tweeling vormen, ontwikkelen zich prachtig. Toen ik ze leerde kennen vreesde ik het ergste want ze waren verweven met hun telefoontjes en streng beleid van ons, zodat ze er de nacht althans niet mee door brachten, werd menigmaal omzeild. Tijdens maaltijden kwam er amper een gesprek met hen op gang. Dat is nu volstrekt anders. Ze zijn mededeelzaam geworden over zaken. Vanavond kwamen ze vroeg toen Karin er nog niet was, en binnen een kwartier zaten we te filosoferen over de invloed van taal op perceptie, over de mogelijkheid dat we in een gesimuleerde werkelijkheid leven en zo meer. De telefoon wordt hier en daar geraadpleegd maar is duidelijk niet hun anker van bestaan in samenzijn met ons. Er wordt ook veel gelachen. En toen we de verslaving aan drugsfeestjes van jongeren bespraken zei één van de jongens dat er sprake van verslaving aan ervaring is, dat er altijd maar wat moet gebeuren. Wijze woorden die me deden denken aan de reden dat Karin ooit naar Ierland vloog: ze voelde zich in Nederland overprikkeld.
Ik kwam vele jaren later dan Karin, die ik online had ontmoet, naar Ierland en kreeg meteen te maken met zo een zes weken lang regen. Ik had geen rijbewijs, openbaar vervoer is hier nog geen 10% van wat ik in Nederland gewend was, dus ik had innerlijk wat te verstouwen. Daarbij zijn de Ieren nogal gesloten van hart, niet erg bereid zich uit te spreken, wat nog eens een buffer was op mijn uitgelatenheid als ik met hen converseren wilde. Die eerste jaren heb ik vaker beweerd dat het land mooi is, maar dat ik graag naar een opener cultuur verhuis.
En toen kwam de covidhoax. Toen zag ik de vele maskers, niemand die er vragen bij stelde. Jawel, toch, er was een groep die zich The Lighthouse noemde, en de leden achtten zich ontwaakt. Ik kende enkele leden reeds, waaronder het meisje dat haar huis voor bijeenkomsten beschikbaar stelde, en bij wie ik ook enkele keren wat wiet had gekocht. Toen ik dat meisje liet weten dat ik graag de volgende bijeenkomst wilde bijwonen kreeg ik te horen dat ik eerst geΓ―ntroduceerd moest worden. Welke een waanzin was dit nu weer? Ik was onmiddellijk klaar met The Lighthouse. En vernam later, dat toen een lid meende aan Covid te lijden, dat de overige leden meteen een Covidtest hebben opgezocht om hun blood brain barriΓ«r te laten vernietigen. Hoe maf wil je het hebben?
Maar ik zag ook dat Nederland nog maffer was. Onveiliger. Dichter bevolkt en daarom gevoeliger voor confrontaties. In het matig bevolkt zuiden van Ierland begon ik me meer en meer thuis te voelen. Het leuke leven van Amsterdam bezoeken, terrasje nemen, drinken en kletsen had allang de belofte niet meer in zich die het eens leek in te houden. Burgermeester Halsema heeft al borden laten plaatsen die automobilisten tot 30 km per uur maant, een praktijk die in China reeds veel verder is volvoerd, en dan kun je niet meer denken aan geen boete betalen, want die is precies op het moment dat je 31 km per uur rijdt, reeds van je banksaldo verdwenen middels het digitale geldsysteem.
Ik heb me meermalen afgevraagd waarom de Cult een cyber attack zou voorwenden om het internet voor enige tijd op zwart te zetten. Afgelopen avond hoorde ik Jeroen Pols het antwoord geven: dit zal plaatsvinden in 2024, en als het internet weer open gaat kom je er alleen nog op met een volstrekt in de matrix ingevoerde digitale identiteit.
Dus laten we alvast een beetje afscheid nemen van wat ons belazerde. Laten we langzaam maar gestaag uitvoegen, meer en meer minder gebruik maken van het eens prachtige vrije internet dat tot een gevangenis reeds wordt omgevormd. Moeite mee? Ik ook. Lees die moeite, begrijp die moeite, overwin die moeite zonder enige dwang. Stel je vrienden, na je overwegingen in deze met hen te hebben gedeeld, voor elkaar vaker, en dit toenemend, buiten het valse web te ontmoeten. In plaats van een mail, stuur je een brief. In plaats van een blogbericht, print je een goede tekst uit en deelt deze in de rondte. Zo bezien gaan we een fraaie tijd van weer werkelijk contact tegemoet. Zij die dit ontwennen blijvend afwijzen zijn helaas reeds gevallen voor waanzin. Mijn focus ligt niet op hen, maar op wat reeds Bron, Heel en Iedereen Verwelkomend Is.
O ja, voor ik het vergeet: vergeet alles! Durf niks te weten aan. Val leeg van alle noties. Poog geen identiteit in stand te houden. Onder al het stressvol jongleren van identiteit hoog houden ligt je Ware Natuur reeds alle dagen van je leven te wachten. Laat alle ballen van kennis vallen en onderga vol ledig wat je dan te zien krijgt. Bevrijding is een proces, Vrijheid is Altijd Al de bodem van ieders bestaan in Werkelijkheid.
Dank Lezer, Be Well!
.
Hevig weer, goede vibes
De zee was ruw, ruig en wild. Toen ik aankwam bij Dunworley had ik reeds moeite me staande te houden, na de eerste fotoΒ΄s gemaakt te hebben nam de kracht van de storm nog eens toe. Het leek af en toe of er een sneeuwstorm heerste als de schuimkoppen van beneden over de klippen werden gejaagd. De fotoΒ΄s die ik hiervan maakte zijn mislukt; de lens werd na afvegen meteen weer besproeid, ook de camera stil houden was niet te doen. Dat was het moment dat ik besloot de auto weer in de gaan. De auto die de volle kracht van het natuurgeweld op ving, schudde als een attractie op een kermis, wat me liet denken dat het vehikel zomaar wel eens opgetild zou kunnen worden. Ik startte de motor, deed de autolichten aan en besloot te gaan; het was gevaarlijk geworden. Ik reed weg, kronkelde de dalende weg af en opeens verscheen, terwijl de regen op mijn auto werd gejaagd, rechts van mij de zon in volle glorie. Links was, in een zeer grauwe lucht, een regenboog te zien, rechts ramen van gebouwen in meest bijzondere gloed zonlicht weerschijnend rond vier uur in de middag, wat wel op avond leek. Ik kon stoppen voor wat fotoΒ΄s maar het weer was uiterst wild, de weg hier zeer smal, ik wilde geen eventueel verkeer in onveiligheid brengen. Eenmaal thuis was het volledig opgeklaard, en nog geen uur later beleefden we een onweer van een kracht welke zeldzaam in Ierland is. Onweer komt zeer weinig voor, en dan is het meestal met wat verre lichtflitsen boven de oceaan gedaan, maar nu was het vlakbij, donderde het flink, en hield het lang aan.
In Nederland wordt de storm Gerrit genoemd, wellicht is ie vernoemd naar Hiemstra die menig cent maakt met zijn meteorologie. Hij zaait angst vanwege klimaatverandering en koopt een prachtige huis van het geld dat hij hiermee verdient in een gebied dat binnenkort zou overstromen.
De storm tiert nog altijd. Ik denk niet aan klimaatverandering maar aan HAARP. De technologie van destructie die op ons afkomt deze dagen maakt zich goed voelbaar dit moment. Ik lees momenteel een boek van David Icke die de manipulatietechnieken van de Cult kundig bloot leggen, en angst zaaien is hun belangrijkste wapen, want als dat wapen niet werkt zullen mensen massaal ontwaken. Het zal erom spannen het komend jaar of de Cult sterker wordt, dan wel het volk. Ik zag afgelopen nacht de documentaire The Dream van David Icke; ook een aanrader. En vanavond kwam Marcel Messing aan het woord in gesprek met Tim Douwsma, bekijken en beluisteren mensen!
En als we het dan toch over goede vibes hebben, dan wil ik de mensen graag nog eens wijzen op Emma Kok en haar vertolking van het lied Voila met het orkest van Andre Rieu. Vier maanden geleden geplaatst, op moment van dit schrijven niet voor niets 32 miljoen keer bekeken, en er is sindsdien geen dag voorbij gegaan dat ik het lied niet hoorde. Helene Fischer is een zangeres die ik niet kende, tot zij, samen met Emma, gisteravond voor mijn ogen ten tonele verscheen om hetzelfde nummer tot uitvoer te brengen.
Ik voel er veel voor op dieet te gaan, de lichaamscellen flink uit te hongeren opdat ze hun karmisch opgeslagen geheimen prijs zullen geven. Het zijn niet allemaal geheimen, er is vrij veel dat ik kan verwachten. Als we de vibes die heersen buiten de matrix willen voeren dienen we los te komen van wat ons erin gevangen houdt. Mensen zijn niet erg geneigd tot verandering buiten de comfort zone, dit geldt ook voor mij. Maar als de comfort zone geen comfort meer dient is de tijd toch daar.
Intimiteit is voorwaarde voor menselijk bestaan. De Cult heeft seks hiervan afgescheiden, apart op de markt gezet, en ook ik ben ervoor gevallen. Van alle verslavingen is de seksuele wellicht de krachtigste, want de vrouw is de prachtigste van alle verschijnselen op aarde voor wie schoonheid najaagt. Hoeveel relaties heb ik niet versleten? Als de koek op was, op naar de volgende. Er treedt vermoeidheid op in het lustproject. Gezien het feit dat de Cult vrouwensporten in schaarse kledij aanmoedigde, de korte rokjes van het hippiedom, en binnen de wereld van reclame en ook daarbuiten het vrouwenlijf inzette om mannen en vrouwen tot de niet intieme visie op seksualiteit te verleiden, is de huidige koers naar maatschappelijk geaccepteerde pedofilie niet iets dat geheel onverwachts komt. Wat we ondertussen missen is werkelijke intimiteit. Luister eens naar het lied Sex kills van Joni Mitchell.
De volledig ingepakte vrouwen in het Oosten, de naakten in het Westen, ze tonen beide het feit dat de mensheid niet goed raad weet met de seksuele energie. Het vlees wordt hoger geacht dan intimiteit met Bron.
Mijn vader placht te zeggen: ¨het vlees is zwak¨. Ik heb er geen weet van dat hij ooit is vreemd gegaan, vond als jongetje wel eens wat magazines met blote meiden in zijn kast. Op veel later datum erkende hij mij dat mijn moeder niet van seks genoot omdat ze door haar vader en een broer in haar jeugd was misbruikt. Ik vond die seksmagazines, nadat ik dit bericht rond mijn twintigste vernam, volstrekt vergefelijk, had er feitelijk al geen oordeel over lopen. Het waren prachtige magazines, zag ik ook. En mijn moeder, ik was haar dankbaar voor haar bekentenis die de aseksuele opvoeding, eens opgehangen als katholieke deugd, opeens in haar ware aard voor mij verklaarde.
Wat is dan de betekenis van trouw? Dat je je samen verdiept voorbij de seksuele impuls, dat de seksuele overgave aan elkaar het punt bereikt waarin het verlangen naar lust is vervangen door het vasthouden van elkaars hand. Niet omdat het moet, maar omdat dat genoeg is op zeker moment, als Liefde heerst in plaats van begeerte.
Herkenning van illusie is voldoende
De matrix is niks als je er niet op in plugt, dan kun je je er ook niet in verliezen. De matrix mag zeer geavanceerd in elkaar steken, toch hoef ik daar niet alles van te weten om vrij te blijven van diens implicaties. Het is voldoende in te zien waar ik mee ga met de illusies door de matrix verzorgd.
De matrix werkt op het niveau van de lichaam-geest, betovert de zintuigen, speelt met breinen. Maar wij zijn lichaam noch brein. Zodra je als mens frustratie ervaart, lopen er geconditioneerde programmaΒ΄s van begeerte spaak, is het zaak halt te houden en louter getuige te zijn van de psychische elementen die de onlust construeren. Er wordt wel gezegd dat je dan even een stapje achteruit moet doen, maar dit is mij al teveel, reeds een reactie die doet alsof de matrix geen illusie is, maar echt. Liever eenvoudig halt houden, en de illusie zal ontmanteld worden.
De mens is nooit geheel in de matrix gevangen; de uitgang is ieder moment begaanbaar. Wel is het zo dat gewoontepatronen mensen aan de matrix hebben doen wennen; hieraan ontwennen vraagt tijd. Maar de opdracht is simpel, onmiddellijk en radicaal: bij frustratie is gewaarzijn reeds gewekt, louter waarnemen beseft zich al buiten de matrix. Deze eenvoudige herkenning en toewijding hieraan is alles dat de mens wordt gevraagd om zijn originele vrijheid voorgoed in te nemen. Het opruimen van nog lopende programmaΒ΄s is een natuurlijk gevolg van de toewijding en vraagt verder geen kopzorgen meer. Dit impliceert een enorme opluchting die de gang verder, die zeker niet altijd comfortabel zal zijn, toch draaglijk en toenemend vreugdevol maakt.
Waarneming is gemaakt van wat ons is aangeleerd; dit vervolgens realiteit noemen is een vergissing. Byron Katie bracht eens het boekje Loosing the Moon uit, maar dat verdween niet veel later uit de handel omdat het te radicaal was, mensen het niet begrepen.
UG Krishnamurtiβhad geen boodschap aan wat mensen wel of niet begrepen en sprak ronduit, zonder compromis, wat hij te zeggen had. Ik ben kort van stof vandaag; ik nodig de lezer uit de tijd die zo is bespaard geheel te geven om volgende opname van deze bijzondere man tot zich te nemen.
De wil tot macht of zelfbeheersing, dat is de vraag
Bedacht me vanavond: de wil tot macht van de mens staat in flagrant contrast met diens onvermogen zichzelf te beheersen. Macht willen over het gedrag van een ander, waar je niet in staat bent je eigen impulsen in de hand te houden, toont je als slaaf die meester wil spelen. Integriteit begint bij jezelf, wil anderen niet manipuleren, zonder enige dwang op lieflijke wijze van invloed zijn door een voorbeeld te stellen welke warmte, welwillendheid en liefde inhoudt.
Macht over een ander zoekt begeerte van allerlei soort te bevredigen. De integere mens wenst louter meesterschap over de eigen passies, door niets verleid te kunnen worden dit streven te verlaten. Ik heb enige tijd geleden iedere vorm van discipline en zelfonderzoek, voor zover dit niet als vanzelf operatief is, als inspanning los gelaten. Dit was informerend en ontspannend, en toonde me ook dat de laissez faire benadering bepaalde stressoren in stand houdt en zo in slijpt tot diepere groeven. Een zekere inspanning op bepaalde gebieden is zo weer als verlangen in mij ontsproten. Vrijheid is het originele feit, gewoontepatronen ontkennen dit. Dus die gaan we weer even flink frustreren. Niet uit masochistische overwegingen, nee, ik ken de notie dat het genieten zal zijn.
Als ik deze week Twitter open zie ik steeds weer dat corruptie en bedrog nu zo openlijk getoond en evident zijn, dat ik me niet langer geroepen voel hier een analyse op los te laten. Als mensen dit kopen, wie ben ik dan om die mensen te willen redden van de onzalige koers die hier wordt uitgestippeld? Alles is al aangetoond. De overweldigende bewijzen voor dit en dat komen allemaal als het kwaad reeds is geschied. En de kwade zaken die vandaag gebeuren worden door de meeste zogenaamde Β΄vrijheidsstrijders van de alternatieve mediaΒ΄, zwaar onvoldoende geduid, namelijk zonder melding te maken van waar deze werkelijk voor staan; βmen blijft gebeurtenissen met verontwaardiging becommentariΓ«ren zonder de agenda erachter in vol spectrum te openbaren.
En is het nog nodig? Wie het zien zien het, wie het nu nog niet zien die willen het helemaal niet zien. Ik weiger te strijden om mensen wakker te krijgen; wat niet wil zien slaapt door hoe dan ook. Het is realiteit dat ontzettend veel mensen slapen, blind zijn, grof en ongevoelig. Ik wil realiteit als uitgangspunt nemen, niet bestrijden. Ik heb er vrede mee dat velen, uit onwetendheid en met gewillige medewerking van overheden, zelfmoord plegen. Zodra iemand oprecht wil ontwaken is mijn vrede weg en zal ik mij saamhorig voegen in de strijd die de ontwaakte heeft te gaan.
Het lijkt wel eens op filosofie wat ik bedrijf maar dat is het niet. Ik heb weinig gelezen in mijn leven, des te beter opgelet bij wat er werkelijk gebeurde. Ik heb geen verstand van het politieke maatwerk, zie eenvoudig wanneer er gelogen wordt en wanneer niet. Al de nadruk op studie en goede scholing is aan mij niet besteed; ik heb het nooit een goed idee gevonden kinderen steeds vroeger school te laten gaan. De meeste mensen zien hier echter voordeel in. Ze zijn achterlijk, zien niet wat hier gaande is, verblind door geloof in de goede bedoelingen van overheden. Die goede bedoelingen bestaan niet, en mensen hebben geleerd zij die dat beweren met een enkel label af te doen als niet van belang, achterlijk en verachtelijk.
Het is mooi geweest. De kaarten zijn geschud. Bewijzen dat de wereld vals is in een volstrekt valse wereld is wat mij betreft een ijdele bezigheid geworden. Vrij van valsheid leven is waar ik mij nu op richt, het is de enige optie die over blijft. Dat kun je vervolgens religieus of spiritueel noemen, het aldus weer inkaderend en middels labels wegzettend, maar het is eenvoudig het gevolg van onderscheidingsvermogen in het gekkenhuis, dat door geen label gevangen kan worden.
De deuren van het gekkenhuis staan wijd open. Maar mensen willen er niet uit, kennen er belangen. Deze belangen loslaten gaat ze te ver, zo zitten ze gevangen.
Nisargadatta Maharaj sprak over deze matrix als over een droom, nodigde mensen uit eruit te ontwaken. Hij zei er iets zeer belangwekkends bij: probeer de droom niet te verlaten, want dan is je startpunt de droom zelf en wordt de weg eruit ook gedroomd. Zie de droom eenvoudig als droom, dan sta je er reeds buiten.
.
Ierse sferen pakken me meer en meer
Heb afgelopen dag acht prachtige oude Ierse fotoΒ΄s boven mijn werktafel aan de muur bevestigd. Maanden geleden had ik ze uit een voor een euro verworven fotoboek gehaald en van een passepartout voorzien om ze op een markt te koop aan te bieden. Daarvan is het nog steeds niet gekomen en nu inspireren ze mij als ik er naar kijk. De foto hierboven hangt er tussen en is mijn favoriet. De afbeelding toont jongelui die het spel road bowlen spelen.
Nadat ik in 2015 naar Ierland was verhuisd duurde het niet lang voordat ik road bowlers op mijn pad ontmoette, en nadien zou dit nog vele keren gebeuren. Maar wat was nu precies de bedoeling van hun spel? Online las ik ergens een beknopte beschrijving van de activiteit: All participants need is a road a mile and a half long, a ball and an arm to throw it. The aim is to get the ball down the road with as few throws as possible. Hier volgt een fraai ingekleurd filmpje uit de oude doos.
De oude computer die ik ruim een jaar terug van een afvalhoop had geplukt en nadien van een Linux besturingssysteem heb voorzien, kreeg ik aan de praat op het internet door een usb-adapter, ook wel dongel genoemd, te gebruiken. Nadat ik de computer vandaag gebruiksklaar had gemaakt, βmet het scherm, toetsenbord en muis op een aan de muur geschroefd plankje zodat ik vanuit de leesstoel op mijn gemak programmaΒ΄s kan bekijkenβ, wilde de dongel via geen van de 5 usb-ingangen internetverbinding afleveren. Mogelijk dat een ander bestuurssysteem met de juiste drivers hier soelaas kan bieden, of de dongel is stuk. Dit oplossen zal een tijdrovend werkje kunnen zijn. Maar ondertussen is het wel weer mogelijk audio cdΒ΄s te branden voor in de auto, wat geweldig is nu Karin en ik veelvuldig van klassieke muziek genieten.
Had eerder deze week al kort kennis gemaakt met de buren toen vader en moeder hun jonge kinderen naar school zouden brengen, afgelopen avond trof ik de vader nogmaals en hadden we een fijn gesprek voor ons huis. Hij had ik zijn vorig huis een muziekstudio, speelt toetsenbord en is deejay. Zijn dochter, een jaar of 6 schat ik, zal met de Kerst een elektrische gitaar krijgen. Β¨When she was only 3 years old she asked me: dad, can I have an electric guitar with amp?Β¨ Nu zal ze die krijgen maar, stelde hij me gerust, het volume zal beperkt blijven. We erkenden beiden dat we nog geen enkele geluidsoverlast van elkander hadden beleefd. Leuke ontmoeting, fijne vent.
In mijn jeugd, toen ik sliep met mijn 3 broers op de zolder van het ouderlijk huis, hoorde ik veelvuldig de muziek van Rory Gallagher, waaronder ook het album Irish Tour 1974. Ik moet hier altijd weer aan denken als Karin en ik Cork bezoeken, het standbeeldje van de gitaarheld in het centrum zie op het pleintje dat naar hem is vernoemd. Kreeg ook de rillingen en er welden tranen toen ik The Music Makers Documentary 1973 zag en nu ook bekend was met de landschappen die Rory tijdens de opnamen omringden. Alsof tijd niet meer bestond, verleden, heden en toekomst met elkaar vervloeid waren als dit rillen en tranen laten.
Kwam deze nacht een pracht van een opname van Rory tegen uit 1975, opgenomen in Lille, France. Ik weet het, dit lied was al in de docu te horen, maar iedere uitvoering is uniek en deze toont weer even dat Rory altijd zijn volle 100% gaf. Mooi besluit nadat ik de lezer heb gegroet!
Energie, eens versprokkeld, komt samen
Heerlijk, eindelijk is het laminaat gelegd en hebben we onze meubels hun definitieve plek kunnen geven. Mijn werkkamer is goed naar mijn zin en komende dag heb ik geen verplichtingen, kan ik vrij besteden. Ontspanning treedt alsmaar dieper in. We hebben niet meer te maken met een landlord ons er zomaar uit kan gooien, en de huurlast is lager dan ooit voor zowel Karin als mij. Valt er wat inkomen weg, dan daalt ook de huur. De rust die hieruit voortvloeit levert de stille verwachting op dat ik hier ongestoord zal kunnen werken aan projecten die voorheen niet makkelijk mogelijk waren. De afwezigheid van stress en ruis in de geest maakt toewijding aan de taak voorhanden zoveel makkelijker.
Vanavond werd er nog een prachtige tweedehands hoge houten kast gebracht voor in de huiskamer: het bovenste deel is een vitrine, daaronder twee gesloten deurtjes. Werd voor slechts 20 euro, vanuit een plek zeker een half uur rijden hier vandaan, bij ons afgeleverd. Het echtpaar heeft een zaak waar ze vintage spullen verkopen, we komen er graag en maken dan een praatje. Ze waren onder de indruk van ons huisje, wilden het graag bezichtigen. De man was getroffen door de canvassen aan de muur in mijn werkkamer en vroeg aan Karin of zij de kunstenaar was. Karin verwees naar mij. De man zei dat hij het kleurgebruik zeer aansprekend vond. Ik glimlachte, dankte hem. De schildersezel kan in de ochtend ook worden uitgevouwen en neergezet.
De Kodak camera valt wat tegen. Levert niet de prestaties van het Nikon toestel dat het enkele maanden terug begeven heeft. Een nieuwe memory card van klasse 10 geeft wat verbetering, maar ik heb mijn eisen nog altijd naar beneden bijgesteld. Met een gevoel voor animisme heb ik me voorgenomen dat de Nikon weer zal gaan werken. Het apparaat staat voor me. Ik zal lief voor hem zijn. Maar zeker ook voor de Kodak, die me toch al goede diensten bewezen heeft.
Al sinds mijn jeugd heb ik met regelmaat gedacht aan het schrijven van een boek. Is nooit tot stand gekomen. Het gevoel van ongestoord wonen laat die notie weer opleven. Ik ken in deze momenteel twee verlangens. Ik wil graag mijn mooiste gedichten verzamelen en, waar nodig, redigeren. En ik ken de wens een manuscript samen te stellen waarin ik mijn visie op het bestaan uit de doeken doe, niet zoals tot hier in losse schrijfsels, maar in een ruimhartig werk dat een integrale benadering van alle belangrijke aspecten van mijn ondervindingen vraagt. Ik denk niet aan een filosofisch werk of een roman; ik denk qua vorm aan geen enkele vooropgestelde optie. Gewoon beginnen en me laten leiden door het momentum. Voel dankbaarheid dat dit tijdperk heeft aan mogen breken.
Ik heb een meditatiekussen. Gekregen, alweer jaren terug, van Karin. Ik heb er op gezeten, enkele malen, en dat was okΓ©, maar hield geen stand. De tijd om te gaan zitten om verlicht te worden is voorbij. Ik ga nu zitten om te zitten. Om te genieten van de rust die me gegeven is. Geen vast programma, gewoon als ik zin heb. Of als ik op een bus wacht, maar ik wacht nooit meer op een bus sinds ik een rijbewijs heb. Ik voel me vaak Boeddha achter het stuur. Als ik dit dan denk weet ik dat ik de Boeddha niet meer ben. Met mijn mate van nachtblindheid is het rijden in het donker een speciaal avontuur. Ik weet het veilig te houden, het vraagt een zekere mentale staat die op een trance lijkt. Meditatie is, zonder doel, het genieten van wat al zo is.
Heb hier al in twee weken meer sociaal contact gehad dan op vorig adres in drie maanden. De mensen hier zijn over het algemeen hartelijk en blij je te ontmoeten. Het echtpaar dat ik enkele dagen geleden tijdens een wandeling twee keer tegenkwam had die ochtend in de zee vlakbij, aan Broadstrand, gezwommen. Karin en ik kende een halfslachtig voornemen ook in de winter te blijven duiken in zee, maar onze geesten besloten toch anders. Tijd de zaak met mijn Lief te her evalueren.
Ik schreef in mijn jeugd een kort gedichtje waar ik weer aan denk nu:
Als het geluk
mij begint toe te lachen,
verwacht ik ieder moment
een bliksem op mijn dak.
Dat heb ik nu niet. Het geluk is welkom en er is geen angst het te verliezen. Dat is des te gelukkiger. En het is geen piekervaring waarvan je later een kater krijgt; noem het eenvoud en tevredenheid. Met wat is. Steeds weer, ook als iets me niet zint en korrelig maakt. Dan is er vrede met iets dat me niet zint en korrelig maakt. Lijden wordt niet langer vergroot want geaccepteerd. En dan blijkt het te slinken.
Dank Lezer!
.
πΌπππππ£π π½πππ πππππ 