Wat een theater!

Mensen maken van alles mee, maar er drama van maken is duidelijk een vak apart. Drama is niet per se verdacht; het uiten van frustraties en gevoelens van geluk kan helend werken, wie daar deelgenoot van worden kunnen catharsis als zegen ondergaan. Tot zover alles oké, maar ook hierin is een agenda actief die ik verafschuw. Ik heb de afgelopen week veel gekeken en geluisterd naar verschillende filmpjes van talentenprogramma´s. Meest ontroerend zijn de audities, als geboren artiesten hun oorspronkelijke vermogen tonen. Daarna gaat het vrijwel altijd mis, nadat juryleden afzichtelijke opmerkingen hebben uitgestoten als: the industry is ready for you! Je kwam voor de liefde en wordt een bordeel ingetrokken, zo voelt het. Er zijn er maar weinigen die niet aan deze fuik ontsnappen. Als je je eigenheid koste wat kost wilt bewaren dumpt diezelfde industrie, die zojuist nog klaar voor je was, je meteen. De agenda wil geen authenticiteit, ook al wordt dat wel door Simon Cowell en zijn trawanten beweerd. Die shows vangen alles dat origineel is om er vervolgens middelmatigheid in te coderen. Je ziet het steeds weer. Ik was dan ook ontsteld dat één van de beste zangeressen van deze tijd, Angelina Jordan, Simon Cowell een ongeveer mystieke status toebedeelde.

Hetzelfde fenomeen, het streven naar middelmatigheid, zien we op allerlei manieren ook elders in het leven. Leuke eigengereide winkeltjes maakten plaats voor winkelketens met in alle filialen dezelfde interieuren en vakverdelingen; wat een manier om breinen te programmeren! TV-programmeringen deden het ook al erg goed en sociale media als Twitter, Facebook en de rest werken nu, inclusief censuur, topdown mee aan de normalisering van breinen, wat, dat beloof ik u, niets goeds in zich heeft. Dagelijks gaan er vele mensen dood door ongelukken in het verkeer of door geweld na alcoholgebruik, maar dat hindert niet. Als er eens iemand na het gebruik van Magic Mushrooms van een brug springt, dan wordt de heilige paddenstoel in Nederland verboden. De politiek rond wiet heeft met hetzelfde euvel te maken, maar de wiet is tegenwoordig van dusdanige slaapverwekkende kracht dat de overheid geen probleem in het gedogen hiervan ziet. Als dat straks gelegaliseerd wordt levert het weer heel wat belastingcenten op.

Het is klaar: de agenda van dit theater laat schijnen wat duister is en doet alsof oorspronkelijkheid bijgeschaafd moet worden. Omdat ongeveer iedereen die ik ontmoet dit maar in zeer lichte mate frustrerend vindt is het duidelijk dat ze, zonder het te weten, al zeer diep in de spelende agenda zitten.

Niets is waar. Dat is een goeie. Wat iemand ook zegt, tis onzin. Je kunt alles van goddelijke oorsprong noemen, of zeggen dat de duivel aan het begin van de wereld staat, maar in beide gevallen heb je je vergist. Vergissen is menselijk, en verder komen mensen ook niet als ze de programmaΒ΄s die in hen spelen niet doorzien. En weet je wat: dan bieden we spirituele programmaΒ΄s aan die je beloven een eind aan je ellendige programmaΒ΄s te maken; in werkelijkheid heb je er alleen maar een programma bijgekregen.

Alles moet kapot, dat is nu wel duidelijk. Ik spreek graag de waarheid, maar ik zie er geen taak in anderen tot hetzelfde te brengen: de wereld is intens ziek er verrot en de meesten zijn aan dit theater verslaafd; mijn woorden zullen ze niet overtuigen. Het theater loopt nog, er vindt nog iets van leven in plaats, maar in wezen is het een doodlopend spoor van virusprogrammaΒ΄s, die niet echt bestaan, en toch hun werk doen als ze massaal geloofd worden. Het kan me niet schelen of het GodΒ΄s schepping is, een hologram of welke Β΄virtuele werkelijkheidΒ΄ dan ook. Ik heb daar niets aan uit te zoeken; het betreft altijd vangnetten voor de liefdeloze agenda die ik hier bespreek. De tekenen des tijds zijn enorm en nog Β΄bouwenΒ΄ er zovelen Β΄aan een betere toekomst.Β΄ Ik zeg geen sorry; ik noem het geheel en al waanzinnig theater van zowel gedroomde daders als slachtoffers. Ik wist al dat mijn leven tijdelijk was, er is niets veranderd in die zin, maar de droom die leven is, die hadden we best wat leuker kunnen maken. Ik zie het niet gebeuren, en ik droom geen toekomst. Ik zeg waar het op staat, zolang ik nog adem.

Ik zie weer steeds meer maskers op de Ierse bekken verschijnen als Karin juist vandaag vanuit Nederland, waar ze met de kinderen is, verklaart dat ze amper maskers ziet. Ben blij dat zij en de jongens binnenkort weer terugkomen, het leven is niet echt mogelijk met de gefluorideerde breinen hier. De jongens vinden Nederland geweldig, willen daar wel gaan wonen. Karin is het land ooit ontvlucht door de te vele impulsen van het drukke leven daar, maar nu ervaart ze juist dat het haar tot leven brengt. Ierland is prachtig, maar de meeste mensen zijn er te dik, hebben hun omgeving niet in de gaten en zweren bij Guinness in plaats van originaliteit. Een favoriete gitarist van mij, die niet meer leeft en van Ierse afkomst was, had tijdens zijn bestaan drie levertransplantaties ondergaan: Rory Gallagher. Ik kwam zijn afbeelding onlangs in graffiti tegen en glimlachte.

Ik vind geluk een nogal overschat principe, maar vrede is steeds weer mogelijk. Ik zei tegen Karin over de telefoon dat de frustratie bij het weer zien van de schapenmaskers me tot de conclusie leidde: reageer maar niet, dit is hoe de droom er nu uit ziet en het is duidelijk niet mijn zaak. Als Rory zijn gitaar speelde en hierbij zong, was ie ook uit de waanzin verdwenen.

Een gedachte over “Wat een theater!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s